Poniedziałek – 22 czerwca

2 Krl 17, 5-8. 13-15a. 18 | Ps 60 (59) | Mt 7, 1-5

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do bardzo szczerego spojrzenia na własne życie. Nie pozwala mi zatrzymać się na ocenianiu innych, ale zaprasza do postawienia pytania: jak wygląda moja relacja z Bogiem i czy naprawdę pozwalam Mu prowadzić moje serce?

Pierwsze czytanie opisuje dramatyczny moment w historii Izraela. Samaria zostaje zdobyta przez Asyryjczyków, a naród wybrany trafia do niewoli. Autor natchniony jasno wskazuje przyczynę tej tragedii. Nie była nią słabość Boga ani brak Jego opieki. Stało się tak dlatego, że ludzie odwrócili się od Pana. Bóg wielokrotnie posyłał proroków. Upominał, ostrzegał i zachęcał do nawrócenia. Nie przestał mówić. Problem polegał na tym, że ludzie przestali słuchać.

Kiedy rozważam ten fragment, uświadamiam sobie, że także do mnie Bóg nieustannie przemawia. Czyni to przez Ewangelię, przez sumienie, przez wydarzenia codzienności i przez ludzi, których spotykam. Pytam dziś samego siebie: Czy naprawdę słucham Boga? Czy Jego słowo ma wpływ na moje decyzje? Czy może słucham Go tylko wtedy, gdy mówi to, co chciałbym usłyszeć?

Izraelici stopniowo odchodzili od Boga. Nie stało się to w jednej chwili. Był to proces małych kompromisów, coraz większej obojętności i przekonania, że można żyć po swojemu.

To ostrzeżenie także dla mnie: Każde zaniedbanie modlitwy. Każde odkładanie nawrócenia na później. Każde lekceważenie głosu sumienia. To małe kroki, które mogą oddalać serce od Boga.

Psalm jest dziś modlitwą człowieka, który doświadcza własnej słabości i wie, że bez Boga nie znajdzie ratunku. „Usłysz nas, Panie, wspomóż Twą prawicą.” Jakże często są to również moje słowa. Są sytuacje, których nie potrafię rozwiązać. Są ciężary, których sam nie uniosę. Są pytania, na które nie znajduję odpowiedzi. Psalm przypomina mi, że prawdziwa siła nie rodzi się z przekonania o własnej samowystarczalności. Prawdziwa siła rodzi się z ufności Bogu.

Aklamacja mówi: „Żywe jest słowo Boże i skuteczne.” To zdanie szczególnie mnie porusza. Bo słowo Boga nie jest tylko pięknym tekstem. Ono ma moc przemieniać życie. Potrafi dotknąć serca, odkryć prawdę o człowieku i wskazać drogę.

Pytanie brzmi: czy pozwalam mu działać? Ewangelia prowadzi mnie do jednego z najbardziej znanych obrazów Jezusa: „Czemu widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?”

Te słowa są bardzo wymagające. Łatwo zauważam błędy innych. Łatwo przychodzi mi ocenianie. Łatwo widzę to, co powinni zmienić ludzie wokół mnie. Znacznie trudniej spojrzeć uczciwie na własne słabości. Jezus nie mówi, że mam ignorować zło czy udawać, że wszystko jest dobre. Przypomina mi jednak, że prawdziwe nawrócenie zawsze zaczyna się ode mnie. Najpierw moje serce. Najpierw moja pycha. Najpierw moje grzechy. Najpierw moja relacja z Bogiem.

Dopiero wtedy będę potrafił patrzeć na innych z miłosierdziem i zrozumieniem.

Myślę, że właśnie tego najbardziej potrzebuje dziś świat. Mniej osądzania. Więcej pokory. Mniej krytyki. Więcej modlitwy. Mniej wytykania błędów. Więcej troski o własne nawrócenie. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie:

• abym na nowo nauczył się słuchać Boga,
• abym pozwolił Jego słowu przemieniać moje życie,
• abym najpierw pracował nad własnym sercem,
• i abym patrzył na innych z większą cierpliwością i miłosierdziem.

Bo tylko człowiek, który sam doświadczył Bożego przebaczenia, potrafi naprawdę przebaczać innym.

Modlitwa

Panie Jezu, dziękuję Ci za Twoje słowo, które pokazuje mi prawdę o moim sercu. Naucz mnie słuchać Ciebie bardziej niż własnych pomysłów. Uwolnij mnie od pochopnego oceniania innych i daj mi odwagę dostrzegać własne słabości. Niech Twoje słowo każdego dnia oczyszcza moje serce i prowadzi mnie drogą prawdziwego nawrócenia. Amen.

 Wtorek – 23 czerwca

2 Krl 19, 9b-11. 14-21. 31-35a. 36 | Ps 48 (47) | Mt 7, 6. 12-14

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do refleksji nad tym, komu naprawdę ufam. Łatwo ufać Bogu wtedy, gdy wszystko układa się dobrze. Znacznie trudniej wtedy, gdy pojawiają się problemy, niepewność i lęk o przyszłość.

W pierwszym czytaniu widzę króla Ezechiasza stojącego wobec ogromnego zagrożenia. Potężna armia asyryjska otacza Jerozolimę. Sennacheryb szydzi z Boga Izraela i próbuje zastraszyć mieszkańców miasta. Po ludzku patrząc, sytuacja wydaje się beznadziejna.

Najbardziej porusza mnie jednak reakcja Ezechiasza. Król bierze list pełen gróźb i zanosi go do świątyni. Rozkłada go przed Panem i zaczyna się modlić.  To niezwykle prosty, ale bardzo głęboki obraz. Patrzę na własne życie i widzę, że także ja noszę różne „listy Sennacheryba”. Są nimi moje lęki, problemy, trudne decyzje, troski o rodzinę, zdrowie czy przyszłość. Najczęściej próbuję radzić sobie z nimi sam. Analizuję sytuację, szukam rozwiązań, martwię się i niepokoję.

A Ezechiasz przypomina mi, że pierwszym miejscem, do którego powinienem zanieść swoje troski, jest obecność Boga. Jak wiele problemów wygląda inaczej, gdy rozłożę je przed Panem. Nie zawsze otrzymuję natychmiastową odpowiedź. Nie zawsze trudność znika. Ale zmienia się moje serce. Pojawia się pokój, którego świat dać nie może.

Bóg odpowiada na modlitwę króla i ocala Jerozolimę. Nie dzięki ludzkiej sile, lecz dzięki swojej mocy. To przypomina mi, że są sytuacje, których nie jestem w stanie sam rozwiązać. Ale nie ma sytuacji, która byłaby większa od Boga.

Psalm podejmuje tę samą myśl: „Bóg swoje miasto umacnia na wieki.” Myślę dziś nie tylko o Jerozolimie. Myślę o własnym sercu. Jeżeli Bóg jest jego fundamentem, mogę przejść przez wiele trudnych doświadczeń. Nie dlatego, że jestem silny. Ale dlatego, że On jest wierny. Psalm przypomina mi także o obecności Boga pośród swojego ludu. To niezwykle ważne. Bo chrześcijanin nigdy nie jest sam. Bóg nie pozostaje dalekim obserwatorem naszych zmagań. Jest pośród nas. Jest blisko. Towarzyszy nam każdego dnia.

Aklamacja przypomina słowa Jezusa: „Ja jestem światłością świata.” To zdanie daje mi wielką nadzieję. Nie zawsze znam całą drogę. Nie zawsze rozumiem Boże plany. Czasem widzę tylko kolejny krok. Ale jeśli idę za Chrystusem, nie muszę bać się ciemności. On prowadzi. On pokazuje kierunek. On nie pozwala się zagubić temu, kto Mu zaufa.

W Ewangelii Jezus mówi o dwóch bramach. Jedna jest szeroka i wygodna. Druga ciasna i wymagająca. Naturalnie chciałbym wybierać to, co łatwiejsze. Nikt nie lubi wysiłku, wyrzeczeń czy walki z własnymi słabościami. A jednak doświadczenie życia pokazuje mi, że rzeczy naprawdę wartościowe zawsze wymagają zaangażowania. Miłość wymaga ofiary. Wierność wymaga wytrwałości. Modlitwa wymaga czasu. Świętość wymaga codziennego wybierania Boga. Szeroka droga często wydaje się atrakcyjna, bo nie stawia wymagań. Ale Jezus przypomina, że nie prowadzi ona do życia. Ciasna brama nie jest drogą łatwą. Jest jednak drogą prowadzącą do prawdziwego szczęścia. Myślę, że właśnie dlatego tak ważne jest codzienne podejmowanie małych decyzji. To one uczą mnie wybierać Boga. To one przygotowują moje serce do większej wierności. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym swoje lęki i problemy najpierw zanosił do Boga, abym bardziej ufał Jego mocy niż własnym możliwościom, abym nie bał się wybierać drogi wymagającej, jeśli prowadzi ona do dobra, i abym każdego dnia szedł za światłem Chrystusa. Bo prawdziwe bezpieczeństwo nie rodzi się z braku trudności. Rodzi się z obecności Boga pośród nich.

Modlitwa

Panie Jezu, dziękuję Ci, że jesteś światłem mojego życia. Naucz mnie przynosić Ci wszystkie moje troski i niepokoje. Daj mi ufność Ezechiasza, który swoje lęki zaniósł najpierw do Boga. Pomóż mi wybierać ciasną bramę Ewangelii i nie szukać dróg łatwych, które oddalają od Ciebie. Prowadź mnie każdego dnia drogą życia i pokoju. Amen.

 Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela – 24 czerwca

Iz 49, 1-6 | Ps 139 (138) | Dz 13, 22-26 | Łk 1, 57-66. 80

Dzisiejsza uroczystość jest wyjątkowa. Kościół bardzo rzadko obchodzi narodziny świętych. W ciągu roku liturgicznego świętujemy przede wszystkim dzień ich narodzin dla nieba, czyli dzień śmierci. Tymczasem w przypadku św. Jana Chrzciciela Kościół  zatrzymuje się przy jego narodzinach. To pokazuje, jak niezwykła była jego misja. Dzisiejsze Słowo przypomina mi, że każde życie jest częścią Bożego planu. Nikt nie jest przypadkiem. Nikt nie pojawia się na świecie bez sensu.

Prorok Izajasz mówi: „Pan powołał mnie już z łona mej matki.”  Te słowa odnoszą się do Chrystusa, ale Kościół odczytuje je dziś również w świetle powołania Jana Chrzciciela. Zatrzymuję się przy tym zdaniu. Jak często patrzę na swoje życie przez pryzmat własnych sukcesów lub porażek. Jak często pytam, czy jestem wystarczająco ważny, potrzebny albo zdolny. Tymczasem Bóg przypomina mi coś znacznie ważniejszego. Zanim cokolwiek zrobiłem. Zanim osiągnąłem jakikolwiek sukces. Zanim popełniłem pierwszy błąd. Już byłem przez Niego znany i kochany. Już miałem miejsce w Jego sercu.

Psalm rozwija tę samą myśl. „Sławię Cię, Panie, za to, że mnie stworzyłeś tak cudownie.” To jeden z najpiękniejszych psalmów całego Pisma Świętego. Słyszę w nim zachwyt człowieka, który odkrywa, że jego życie nie jest dziełem przypadku. Bóg zna każdy szczegół mojego życia. Zna moje radości. Zna moje lęki. Zna moje słabości. Zna także te miejsca serca, których sam jeszcze nie rozumiem. A mimo to nie przestaje mnie kochać. Jak bardzo współczesny człowiek potrzebuje tej prawdy. Żyjemy w świecie, który często buduje wartość człowieka na jego osiągnięciach. Bóg buduje ją na miłości. Nie dlatego jestem cenny, że coś potrafię. Jestem cenny, bo zostałem stworzony przez Boga.

Drugie czytanie przypomina mi misję Jana Chrzciciela. Święty Paweł mówi o nim: „Jan głosił całemu ludowi izraelskiemu chrzest nawrócenia.” To niezwykłe, że Jan nigdy nie zatrzymał ludzi przy sobie. Nie budował własnej popularności. Nie szukał własnej chwały. Całym swoim życiem wskazywał na Chrystusa. Potrafił powiedzieć: „Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godzien rozwiązać sandałów.” Jakże różni się to od współczesnego świata, który często zachęca do skupienia na sobie. Jan uczy mnie pokory. Pokazuje, że największą wielkością człowieka jest prowadzenie innych do Boga. Nie do siebie. Do Boga.

Ewangelia opisuje narodziny Jana. Rodzina i sąsiedzi spodziewają się, że dziecko otrzyma imię po ojcu. Tymczasem Elżbieta i Zachariasz odpowiadają: „Jan będzie mu na imię.” Nie wybierają tego, co podpowiada tradycja czy oczekiwania ludzi. Wybierają wolę Boga. To właśnie znaczenie imienia Jan jest dziś niezwykle ważne. Jan znaczy: „Bóg jest łaskawy.” Całe życie Jana Chrzciciela będzie świadectwem tej prawdy. Bóg jest łaskawy. Bóg jest wierny. Bóg nie opuszcza swojego ludu.

Patrzę dziś na Jana i widzę człowieka, który od początku wiedział, że nie żyje dla siebie. Jego zadaniem było przygotowanie drogi dla Chrystusa. Pytam więc samego siebie: Czy moje życie prowadzi innych do Boga? Czy ludzie spotykając mnie, stają się bliżej Chrystusa? Czy moje słowa, decyzje i sposób życia pomagają innym odkrywać Jego obecność? To bardzo wymagające pytania. Ale właśnie takie pytania stawia dziś przede mną Jan Chrzciciel. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym dziękował Bogu za dar własnego życia, abym odkrywał swoje powołanie jako część Bożego planu, abym uczył się pokory Jana Chrzciciela, i abym swoim życiem wskazywał bardziej na Chrystusa niż na samego siebie. Bo największą misją każdego chrześcijanina jest przygotowywać drogę Panu. Tak jak czynił to św. Jan Chrzciciel.

Modlitwa

Panie Jezu, dziękuję Ci za dar życia i za to, że od wieków znałeś mnie po imieniu. Dziękuję za św. Jana Chrzciciela, który uczy mnie pokory, odwagi i wierności powołaniu. Pomóż mi każdego dnia wskazywać na Ciebie swoim życiem. Niech moje słowa i czyny prowadzą innych do spotkania z Tobą. Spraw, abym umiał coraz bardziej się umniejszać, abyś Ty mógł wzrastać w moim sercu. Amen.

Czwartek – 25 czerwca

2 Krl 24, 8-17 | Ps 79 (78) | Mt 7, 21-29

Dzisiejsze Słowo skłania mnie do postawienia sobie bardzo ważnego pytania: na czym naprawdę buduję swoje życie? Każdy człowiek coś buduje. Buduję relacje, rodzinę, swoje obowiązki, plany, marzenia i przyszłość. Czasami wydaje mi się, że wszystko jest dobrze poukładane i bezpieczne. Jednak dzisiejsza liturgia przypomina mi, że przychodzi moment próby, który pokazuje prawdziwą wartość fundamentów.

Pierwsze czytanie opisuje bolesny etap historii narodu wybranego. Jerozolima zostaje zdobyta, a wielu mieszkańców trafia do niewoli babilońskiej. To początek jednego z najtragiczniejszych okresów w dziejach Izraela. Patrząc na tę historię, widzę ludzi, którzy byli przekonani, że święte miasto zawsze bdzie bezpieczne. Wydawało się, że nic nie może zachwiać ich światem. Tymczasem wydarzenia pokazują, że nie wystarczy posiadać świątynię, tradycję czy historię wiary.

Potrzebna jest żywa relacja z Bogiem. To słowo dotyka również mnie. Mogę przecież nazywać się chrześcijaninem. Mogę znać modlitwy. Mogę uczestniczyć w liturgii. Ale najważniejsze pytanie brzmi: czy naprawdę żyję Ewangelią? Czy moja wiara jest fundamentem mojego życia, czy jedynie dodatkiem do codzienności?

Psalm jest wołaniem człowieka, który pośród cierpienia zwraca się do Boga: „Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego.” Słyszę w tych słowach ogromną pokorę. Naród doświadcza skutków własnej niewierności, ale nie przestaje wołać do Boga. To daje mi nadzieję. Bo nawet jeśli człowiek pobłądził, nawet jeśli oddalił się od Boga, zawsze może wrócić. Boże miłosierdzie jest większe od ludzkiej słabości.

Aklamacja przypomina dziś obietnicę Jezusa: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę.” To bardzo ważne zdanie. Miłość do Boga nie wyraża się przede wszystkim w uczuciach. Wyraża się w wierności. W codziennych decyzjach. W wyborze dobra, gdy łatwiej byłoby wybrać wygodę. W przebaczeniu, gdy serce chce pamiętać krzywdę. W modlitwie, gdy brakuje czasu i sił. Ewangelia prowadzi mnie do jednego z najbardziej przejmujących obrazów, jakie pozostawił Jezus.

Dom zbudowany na skale i dom zbudowany na piasku. Na pierwszy rzut oka oba wyglądają podobnie. Różnica ujawnia się dopiero wtedy, gdy przychodzą deszcze, wichry i burze. Myślę, że podobnie jest z życiem człowieka. Dopóki wszystko układa się dobrze, łatwo mówić o wierze. Dopiero doświadczenia pokazują, na czym naprawdę opieram swoje życie.

Jezus mówi coś bardzo mocnego: „Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego.” Te słowa skłaniają mnie do rachunku sumienia. Czy moja wiara jest tylko deklaracją? Czy może rzeczywiście wpływa na moje decyzje? Czy słucham słowa Bożego tylko podczas Mszy Świętej? Czy staram się nim żyć każdego dnia? Dom zbudowany na skale to życie oparte na Chrystusie. To człowiek, który nie tylko słucha słowa Boga, ale także stara się je wypełniać. Nie jest doskonały. Upada.

Popełnia błędy. Ale ciągle wraca do Boga i buduje na Nim. Burze przychodzą do każdego. Nikt nie jest od nich wolny. Różnica polega na tym, czy w czasie próby mam się czego uchwycić. Chrystus chce być właśnie taką skałą. Pewnym fundamentem. Punktem oparcia, który nie zawodzi. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym nie zatrzymywał się na zewnętrznych oznakach wiary, abym budował swoje życie na słowie Bożym,  abym każdego dnia podejmował konkretne decyzje wynikające z Ewangelii, i abym pamiętał, że tylko Chrystus jest fundamentem, który nigdy się nie zachwieje. Bo wszystko inne może przeminąć. Tylko Bóg pozostaje na wieki.

Modlitwa

Panie Jezu, Ty jesteś skałą mojego życia. Pomóż mi budować na Tobie wszystkie moje decyzje, relacje i plany. Ucz mnie nie tylko słuchać Twojego słowa, ale także nim żyć. Gdy przyjdą trudności i doświadczenia, daj mi łaskę wytrwania przy Tobie. Nie pozwól, abym budował swoje życie na piasku rzeczy przemijających, lecz na fundamencie Twojej miłości i prawdy. Amen.

 Piątek – 26 czerwca

2 Krl 25, 1-12 | Ps 137 (136) | Mt 8, 1-4

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie przez dwa bardzo różne obrazy. Z jednej strony widzę zburzoną Jerozolimę, płacz wygnańców i doświadczenie wielkiej klęski. Z drugiej strony spotykam trędowatego, który z ufnością przychodzi do Jezusa i odzyskuje zdrowie. Oba wydarzenia łączy jedno pytanie: co dzieje się z człowiekiem, kiedy wszystko wydaje się stracone?

Pierwsze czytanie opisuje jeden z najbardziej bolesnych momentów w historii narodu wybranego. Jerozolima zostaje zdobyta przez Babilończyków. Świątynia, miejsce obecności Boga, zostaje zburzona. Lud trafia na wygnanie. Dla Izraelitów nie była to jedynie klęska polityczna. Był to wstrząs duchowy. Wydawało się, że wszystko, co trwało przez pokolenia, nagle runęło. Czytając ten fragment, myślę o sytuacjach, kiedy również w moim życiu coś się zawaliło. Plany, które nie zostały zrealizowane. Relacje, które się rozpadły. Nadzieje, które okazały się złudzeniem.

Są takie momenty, gdy człowiek czuje się podobnie jak Izraelici patrzący na płonącą Jerozolimę. Właśnie wtedy pojawia się pokusa zwątpienia. Pytanie o sens. Pytanie o obecność Boga.

Psalm pokazuje ludzi siedzących nad rzekami Babilonu. „Kościele święty, nie zapomnę ciebie.” To niezwykłe wyznanie. Wszystko utracili. Nie mają już świątyni. Nie mają ojczyzny. Nie mają bezpieczeństwa. A jednak nie chcą zapomnieć.

Nie chcą utracić swojej tożsamości. Myślę, że także mnie zdarza się przeżywać duchowe wygnanie. Momenty osłabienia wiary. Chwile modlitwy bez pocieszenia. Okresy, gdy Bóg wydaje się daleki. Psalm uczy mnie wtedy wierności. Nie wszystko muszę rozumieć. Nie wszystko musi układać się po mojej myśli. Ale mogę pozostać wierny.

Aklamacja przypomina mi o Jezusie, który bierze na siebie nasze słabości. To bardzo ważne zdanie. Bo chrześcijaństwo nie jest religią Boga dalekiego od ludzkiego cierpienia. Chrystus wszedł w nasze doświadczenie. Zna ból. Zna odrzucenie. Zna samotność. Wie, co noszę w sercu. Ewangelia pokazuje trędowatego. W czasach Jezusa trąd oznaczał nie tylko chorobę. Oznaczał wykluczenie. Samotność. Oddzielenie od wspólnoty. Ten człowiek nie ma już nic oprócz nadziei. Przychodzi do Jezusa i mówi: „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić.” To jedno z najpiękniejszych zdań Ewangelii. Nie ma w nim pretensji. Nie ma żądania. Jest ufność.

„Jeśli chcesz…” Jak często moja modlitwa wygląda inaczej. Chciałbym narzucać Bogu rozwiązania. Chciałbym wiedzieć, kiedy i jak zadziała. A trędowaty po prostu ufa. Powierza się Jezusowi. Tak jak On w Ogrójcu Ojcu. Odpowiedź Chrystusa jest natychmiastowa: „Chcę, bądź oczyszczony.”

To zdanie bardzo mnie porusza. Bo pokazuje serce Boga. Bóg nie jest obojętny wobec mojego cierpienia. Nie jest obojętny wobec moich ran. Nie jest obojętny wobec moich grzechów. On chce uzdrawiać. Czasami inaczej, niż się spodziewam. Czasami dłużej, niż bym chciał. Ale zawsze działa z miłości.

Patrząc na zburzoną Jerozolimę i uzdrowionego trędowatego, odkrywam dziś ważną prawdę. Bóg potrafi odbudować to, co wydaje się zniszczone. Potrafi przywrócić nadzieję tam, gdzie pojawiło się zwątpienie. Potrafi uzdrowić serce, które nosi rany. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym nie tracił nadziei nawet pośród trudnych doświadczeń, abym pozostał wierny Bogu także wtedy, gdy Go nie rozumiem, abym z ufnością przynosił Jezusowi swoje słabości, i abym wierzył, że On nadal ma moc uzdrawiać i odnawiać życie.  Bo dla Boga nie ma sytuacji bez wyjścia. Tam, gdzie człowiek widzi ruinę, Bóg widzi początek nowej drogi.

Modlitwa

Panie Jezu, tyle razy doświadczam własnej słabości i bezradności. Dziękuję Ci, że nie odwracasz wzroku od moich ran. Daj mi ufność trędowatego, który przyszedł do Ciebie z prostym sercem. Naucz mnie wierzyć, że nawet wtedy, gdy coś w moim życiu się rozpada, Ty potrafisz odbudować wszystko na nowo. Pozostań moją nadzieją i moją siłą. Amen.

Sobota – 27 czerwca

Lm 2, 2. 10-14. 18-19 | Ps 74 (73) | Mt 8, 5-17

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie przez dwa pozornie różne światy. Z jednej strony słyszę lament nad zburzoną Jerozolimą. Z drugiej spotykam setnika, którego wiara zachwyca samego Jezusa. Oba teksty łączy jednak jedna ważna prawda: człowiek najpełniej spotyka Boga wtedy, gdy uznaje swoją bezradność i całkowicie Mu ufa.

Pierwsze czytanie jest przejmującym płaczem nad losem Jerozolimy. Autor Lamentacji patrzy na ruiny miasta, na cierpienie ludzi i skutki ich niewierności wobec Boga. To bardzo bolesny obraz. Nie ma już dawnej chwały. Nie ma poczucia bezpieczeństwa.
Nie ma ludzkiej nadziei. Pozostał jedynie płacz i wołanie do Boga.

Szczególnie poruszają mnie słowa: „Wołaj do Pana z całego serca.” Kiedy wszystko się wali, człowiek odkrywa, co naprawdę jest fundamentem jego życia. Patrzę na własne doświadczenia i widzę, że często właśnie trudne chwile stają się momentami najbardziej szczerej modlitwy. Kiedy wszystko układa się dobrze, łatwo polegać na sobie. Kiedy przychodzi cierpienie, zaczynam szukać Boga głębiej. Lamentacje uczą mnie, że mogę przynosić Bogu także swój ból, rozczarowanie i pytania. Nie muszę udawać silnego. Nie muszę ukrywać swoich łez.  Bóg przyjmuje również modlitwę człowieka poranionego.

Psalm podejmuje tę samą modlitwę: „O życiu biednych nie zapomnij, Panie.” To wołanie ludzi, którzy nie mają już nikogo poza Bogiem. Myślę, że każdy z nas przeżywa takie chwile. Momenty, gdy własne siły okazują się niewystarczające. Momenty, gdy jedynym ratunkiem pozostaje zaufanie Bogu. I właśnie wtedy odkrywam, że On nigdy nie opuszcza człowieka.

Aklamacja przypomina: „On wziął na siebie nasze słabości i nosił nasze choroby.” To niezwykła prawda. Chrystus nie stoi obok mojego cierpienia. On wchodzi w nie razem ze mną. Nie jest dalekim obserwatorem. Jest Emmanuelem – Bogiem z nami.

Ewangelia prowadzi mnie do spotkania z setnikiem. To człowiek, który po ludzku nie należał do narodu wybranego. A jednak właśnie jego wiara staje się wzorem dla wszystkich. Najbardziej poruszają mnie jego słowa: „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie.”

Za każdym razem, gdy słyszę te słowa podczas Eucharystii, przypominają mi one postawę prawdziwej pokory. Setnik nie domaga się cudu. Nie stawia warunków. Nie próbuje pouczać Boga. On ufa. Wierzy, że jedno słowo Jezusa wystarczy. Patrzę na swoją modlitwę i zastanawiam się, czy potrafię tak ufać. Czy wierzę, że Jezus naprawdę działa? Czy wierzę, że może przemienić moje życie? Czy wierzę, że zna najlepszy moment i najlepszy sposób działania? Jezus mówi o setniku: „U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.” Nie mówi o jego wiedzy. Nie mówi o jego zasługach. Mówi o wierze.

To przypomina mi, że najważniejsze w relacji z Bogiem nie są moje osiągnięcia. Najważniejsze jest zaufanie. Dzisiejsze Słowo pokazuje mi dwie postawy. Lamentacje uczą mnie wołać do Boga pośród cierpienia. Setnik uczy mnie ufać Bogu nawet wtedy, gdy nie widzę jeszcze rozwiązania. Obie te drogi prowadzą do spotkania z Panem.

Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym nie bał się przynosić Bogu swoich ran i słabości, abym modlił się do Niego z całego serca, abym uczył się pokory setnika, i abym bardziej ufał mocy słowa Chrystusa. Bo często Bóg zaczyna działać właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje opierać się wyłącznie na sobie.

Modlitwa

Panie Jezu, tak często próbuję sam radzić sobie z problemami i nosić własne ciężary. Naucz mnie pokory setnika i ufności, która nie domaga się znaków, ale wierzy Twojemu słowu. Przyjmij moje słabości, moje lęki i moje rany. Daj mi serce, które potrafi wołać do Ciebie w każdej sytuacji i wierzyć, że Ty jesteś blisko. Powiedz tylko słowo, a moje serce odzyska pokój. Amen.

XIII Niedziela Zwykła

2 Krl 4, 8-12a. 14-16a | Ps 89 (88) | Rz 6, 3-4. 8-11 | Mt 10, 37-42

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do refleksji nad tym, jakie miejsce zajmuje Bóg w moim życiu. Czy jest naprawdę pierwszy? Czy moje wybory, relacje i codzienne decyzje pokazują, że należę do Niego? Pierwsze czytanie opowiada o niezwykłej kobiecie z Szunem. Dostrzega ona w Elizeuszu człowieka Bożego i postanawia przygotować dla niego miejsce w swoim domu. Nie czyni tego dla zysku ani dla własnej korzyści. Kieruje się wiarą i otwartym sercem. To właśnie ta bezinteresowna gościnność staje się źródłem błogosławieństwa. Kobieta otrzymuje dar, którego najbardziej pragnęła – obietnicę narodzin syna.

Patrzę na tę historię i zastanawiam się, czy potrafię robić miejsce dla Boga w swoim życiu.  Nie tylko w kościele. Nie tylko podczas modlitwy. Ale w codzienności. Czy znajduję dla Niego czas? Czy pozwalam Mu zamieszkać w moich decyzjach, planach i relacjach?  Szunemitka przygotowała prorokowi mały pokój. A ja pytam siebie: Jakie miejsce przygotowałem dla Boga w swoim sercu?

Psalm jest odpowiedzią człowieka, który odkrył dobroć Boga. „Na wieki będę sławił łaski Pana.” Im dłużej żyję, tym bardziej widzę, że moje życie jest pełne darów, których nie jestem w stanie sam sobie zapewnić. Wiara. Rodzina. Ludzie, których spotkałem. Przebaczenie otrzymane od Boga. Nadzieja, która podnosi mnie po upadkach. Wszystko to jest łaską.

Psalm przypomina mi, że wdzięczność jest jedną z najpiękniejszych form modlitwy.

Drugie czytanie kieruje moje spojrzenie ku chrztowi. Święty Paweł przypomina:

„Przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Chrystusem pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie.” To niezwykle ważne słowa. Chrzest nie był tylko wydarzeniem z przeszłości. Nie był jedynie piękną uroczystością przeżytą przez moich rodziców. To początek nowego życia. Od dnia chrztu należę do Chrystusa.  Jestem zaproszony do tego, by każdego dnia umierać dla grzechu i żyć dla Boga.

Czasami o tym zapominam. A przecież moja najgłębsza tożsamość nie wynika z tego, kim jestem zawodowo czy społecznie. Najpierw jestem dzieckiem Boga.

Ewangelia zawiera jedne z najbardziej wymagających słów Jezusa. „Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien.” Na pierwszy rzut oka te słowa mogą wydawać się surowe. Jezus nie każe jednak mniej kochać swoich bliskich. Przypomina jedynie, że Bóg powinien być na pierwszym miejscu. Bo tylko wtedy wszystkie inne relacje mogą być naprawdę uporządkowane. Gdy Bóg jest pierwszy, uczę się lepiej kochać rodzinę. Lepiej służyć innym. Lepiej przebaczać. Lepiej rozumieć sens życia. Jezus mówi również: „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje.”

To zdanie otwiera mi oczy na obecność Boga w drugim człowieku. Jak często szukam wielkich znaków obecności Boga. Tymczasem Chrystus przychodzi bardzo zwyczajnie. W człowieku potrzebującym pomocy. W gościu pukającym do drzwi. W kimś samotnym. W kimś, kto potrzebuje dobrego słowa. Miłość do Boga zawsze prowadzi do miłości bliźniego. Nie można oddzielić jednego od drugiego.

Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie:

• abym robił coraz więcej miejsca dla Boga w swoim życiu,
• abym pamiętał o łasce własnego chrztu,
• abym stawiał Chrystusa na pierwszym miejscu,

• i abym dostrzegał Jego obecność w drugim człowieku.

Bo człowiek, który przyjmuje Boga do swojego serca, odkrywa, że wszystko inne zaczyna znajdować właściwe miejsce.

Modlitwa

Panie Jezu, dziękuję Ci za dar chrztu, przez który stałem się Twoim dzieckiem. Ucz mnie każdego dnia stawiać Ciebie na pierwszym miejscu i robić dla Ciebie miejsce w moim sercu. Daj mi otwarte oczy, abym dostrzegał Cię w drugim człowieku, oraz otwarte serce, abym umiał przyjmować i kochać tak, jak Ty mnie przyjmujesz i kochasz. Amen.

Poniedziałek – 1 Krl 21, 1b–16 | Ps 5 | Mt 5, 38–42

Dzisiejsze Słowo zatrzymuje mnie przy pytaniu o moje serce i moje pragnienia. Historia Nabota pokazuje, że nawet człowiek, który posiada bardzo wiele, może stać się niewolnikiem tego, czego jeszcze nie ma. Achab miał władzę, bogactwo i pałac. A jednak nie potrafił cieszyć się tym, co już otrzymał. Jego wzrok zatrzymał się na winnicy Nabota. Im bardziej o niej myślał, tym bardziej wydawało mu się, że bez niej nie będzie szczęśliwy.
Patrzę na siebie i widzę, że podobne pokusy pojawiają się także w moim życiu. Czasem bardziej dostrzegam to, czego mi brakuje, niż dobro, które już otrzymałem. Łatwo wtedy rodzi się niezadowolenie, zazdrość czy porównywanie się z innymi. Nabot pozostaje wierny temu, co otrzymał od swoich ojców. Nie sprzedaje dziedzictwa. Za tę wierność płaci najwyższą cenę. To przypomina mi, że życie według sumienia nie zawsze jest łatwe. Bywa, że człowiek wierny prawdzie doświadcza niezrozumienia, a nawet cierpienia.
Psalm staje się dziś modlitwą wszystkich, którzy zostali skrzywdzeni: „Wysłuchaj, Panie, głos mojej modlitwy.” Myślę o chwilach, kiedy sam czułem się niezrozumiany lub niesprawiedliwie oceniony. Jak często chciałem wtedy natychmiast udowodnić swoją rację.
A właśnie wtedy słyszę słowa Jezusa z Ewangelii: „Nie stawiajcie oporu złemu.” To jedno z tych zdań, które zawsze mnie zatrzymują. Jezus nie mówi, że mam zgadzać się na zło. Nie zachęca do bierności wobec niesprawiedliwości. Pokazuje jednak coś głębszego. Nie pozwól, aby zło drugiego człowieka zatruło twoje serce. To właśnie jest najtrudniejsze. Łatwo jest walczyć z przeciwnikiem. Trudniej nie dopuścić do tego, by gniew, uraza czy chęć odwetu zaczęły kierować moim życiem.
Patrząc na Jezusa, widzę Tego, który podczas męki nie odpowiadał nienawiścią na nienawiść. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, bym bardziej strzegł własnego serca niż własnej racji. Bo największą przegraną nie jest utrata czegoś materialnego. Największą przegraną byłaby utrata pokoju, który daje Bóg. Na koniec modlitwa:
„Panie, uwolnij moje serce od zazdrości, nieuporządkowanych pragnień i chęci odwetu. Naucz mnie odpowiadać dobrem na zło i zachowywać pokój nawet wtedy, gdy spotyka mnie niesprawiedliwość. Niech moje serce będzie podobne do Twojego.”

Wtorek – 1 Krl 21, 17–29 | Ps 51 (50) | Mt 5, 43–48

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do jednej z najpiękniejszych prawd wiary: Bóg nigdy nie przestaje szukać człowieka. Wczoraj widziałem Achaba jako człowieka owładniętego chciwością. Dzisiaj widzę go w zupełnie innym świetle. Kiedy Eliasz przekazuje mu słowa Boga, król nie ucieka od prawdy. Nie szuka usprawiedliwień. Nie oskarża innych. Przyznaje się do winy. To bardzo poruszający moment.
Patrzę na siebie i odkrywam, jak trudno czasem powiedzieć: „to moja wina”. Łatwo tłumaczyć się okolicznościami, zmęczeniem czy zachowaniem innych ludzi. Tymczasem prawdziwe nawrócenie zaczyna się od spotkania z prawdą. Bóg nie oczekuje ode mnie doskonałości. Oczekuje szczerości.
Dlatego Psalm 51 staje się dziś moją osobistą modlitwą: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości.” Lubię ten psalm, bo nie ma w nim udawania. Jest człowiek, który zna swoją słabość i wie, że potrzebuje Boga. Im bardziej poznaję siebie, tym bardziej rozumiem, że nie jestem w stanie sam siebie zbawić. Potrzebuję miłosierdzia.
Ewangelia prowadzi mnie jeszcze dalej. Jezus mówi: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół.” Za każdym razem, gdy słyszę te słowa, czuję ich ciężar. Bo łatwo kochać tych, którzy mnie rozumieją. Łatwo być życzliwym wobec ludzi, którzy są życzliwi wobec mnie. Ale Jezus zaprasza mnie do czegoś więcej. Do miłości, która nie zależy od zachowania drugiego człowieka. Do miłości podobnej do miłości Ojca. To właśnie ona sprawia, że chrześcijaństwo jest czymś więcej niż tylko zbiorem zasad. Jest drogą przemiany serca. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, bym nie zatrzymywał się na własnej sprawiedliwości. Bo Bóg okazał mi miłosierdzie wiele razy. Teraz uczy mnie okazywać je innym. Na koniec modlitwa:
„Panie, daj mi odwagę stanąć w prawdzie o sobie. Naucz mnie przyjmować Twoje miłosierdzie i dzielić się nim z innymi. Uwolnij moje serce od urazy i ucz mnie kochać tak, jak Ty kochasz.”

Środa – wspomnienie św. Brata Alberta – 2 Krl 2, 1. 6–14 | Ps 31 (30) | Mt 6, 1–6. 16–18

Dzisiejsza liturgia prowadzi mnie do spotkania z dwoma niezwykłymi świadkami wiary – Eliaszem i św. Bratem Albertem. Patrzę na Eliasza odchodzącego do Boga. Jego życie było pełne walki, trudnych decyzji i wielkiej odwagi. A jednak najważniejsze nie są cuda, których dokonał. Najważniejsze jest to, że całkowicie zaufał Bogu. Elizeusz otrzymuje jego płaszcz i podejmuje dalej misję proroka. To skłania mnie do pytania: Jakie dziedzictwo wiary otrzymałem od ludzi, których Bóg postawił na mojej drodze? Komu zawdzięczam swoją wiarę? Kto był dla mnie świadkiem Boga?
Psalm odpowiada: „Bądźcie odważni, ufający Panu.” Od razu myślę o św. Bracie Albercie. Był człowiekiem utalentowanym, cenionym malarzem. Mógł żyć spokojnie i wygodnie. A jednak odkrył, że Bóg prowadzi go gdzie indziej. Poszedł do ludzi ubogich, bezdomnych, opuszczonych. Nie dlatego, że musiał. Dlatego, że zobaczył w nich Chrystusa. Jego słowa ciągle mnie poruszają: „Trzeba być dobrym jak chleb.”
Im dłużej o nich myślę, tym bardziej widzę, jak bardzo są ewangeliczne. Właśnie o tym mówi dziś Jezus. Nie szukaj podziwu. Nie szukaj uznania. Nie buduj swojej wartości na opinii innych. Czyń dobro, bo kochasz Boga. Czyń dobro, bo drugi człowiek tego potrzebuje. Ojciec widzi to, co ukryte. I to wystarczy.
Dzisiejsze Słowo pomaga mi odkryć, że największe rzeczy w oczach Boga często dzieją się w ciszy. W ukrytej modlitwie. W dyskretnej pomocy. W codziennej wierności. Tak rodzi się świętość. Na koniec modlitwa:
„Panie, dziękuję Ci za świadectwo św. Brata Alberta. Naucz mnie kochać bezinteresownie i służyć bez oczekiwania na pochwały. Spraw, aby moje życie było cichym świadectwem Twojej obecności i Twojej miłości.”

Czwartek – Syr 48, 1–14 | Ps 97 (96) | Mt 6, 7–15

Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do szkoły modlitwy. Nie tej, która polega na wypowiadaniu wielu słów, ale tej, która rodzi się z relacji i zaufania.
W pierwszym czytaniu autor Księgi Syracha wspomina Eliasza i Elizeusza. Podziwiam ich niezwykłe życie. Dokonywali rzeczy, które po ludzku wydają się niemożliwe. A jednak im dłużej czytam o prorokach, tym bardziej odkrywam, że źródłem ich siły nie były oni sami. Źródłem ich siły był Bóg. To właśnie modlitwa sprawiała, że Eliasz potrafił stanąć samotnie wobec tłumu. To bliskość Boga pozwalała Elizeuszowi kontynuować misję swojego mistrza.
Patrzę na własne życie i widzę, jak łatwo próbuję rozwiązywać wszystko własnymi siłami. Dopiero kiedy pojawiają się trudności, przypominam sobie o modlitwie. A przecież dla proroków modlitwa nie była ostatnią deską ratunku. Była początkiem wszystkiego.
Psalm przypomina: „Niech sprawiedliwi weselą się w Panu.” Prawdziwa radość nie rodzi się z sukcesów czy ludzkiego uznania.  Rodzi się z bliskości Boga. Najbardziej zatrzymują mnie jednak słowa Jezusa: „Ojciec wasz wie, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie.” Jakże często modlę się tak, jakbym musiał przekonać Boga do swoich próśb. A Jezus przypomina mi, że staję przed Ojcem, który zna moje serce lepiej niż ja sam.
Dlatego uczy mnie modlitwy „Ojcze nasz”.  Zatrzymuję się dziś szczególnie przy pierwszym słowie: „Ojcze.” To jedno słowo zmienia wszystko.  Nie modlę się do kogoś obcego. Nie modlę się do dalekiego władcy. Modlę się do Ojca. Ojca, który zna moje troski. Ojca, który zna moje słabości. Ojca, który nie przestaje mnie kochać. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, by moja modlitwa była bardziej spotkaniem niż obowiązkiem. Bardziej słuchaniem niż mówieniem. Bardziej zaufaniem niż próbą kontrolowania wszystkiego. Na koniec modlitwa:
„Ojcze, ucz mnie modlić się sercem. Daj mi odwagę przychodzić do Ciebie z prostotą dziecka i ufać, że Ty wiesz najlepiej, czego naprawdę potrzebuję. Niech moja modlitwa prowadzi mnie każdego dnia bliżej Ciebie.”

Piątek – 2 Krl 11, 1–4. 9–18. 20a | Ps 132 (131) | Mt 6, 19–23

Dzisiejsze Słowo stawia przede mną jedno z najważniejszych pytań: Gdzie jest mój skarb? To pytanie wydaje się proste, ale im dłużej nad nim myślę, tym bardziej odkrywam, że odpowiedź nie jest oczywista.
W pierwszym czytaniu widzę historię Joasza. Wydawało się, że wszystko zostało stracone. Dynastia Dawida była zagrożona, a przyszłość Izraela niepewna. A jednak Bóg działał w ukryciu. Przez lata strzegł chłopca, którego przeznaczył do wielkich rzeczy.
Ta historia przypomina mi, że Bóg często działa inaczej, niż się spodziewam. Kiedy wydaje mi się, że nic się nie dzieje, On przygotowuje rozwiązanie, którego jeszcze nie widzę.
Psalm mówi: „Pan wybrał Syjon na swoje mieszkanie.” Od razu rodzi się we mnie pytanie: Czy moje serce jest miejscem, w którym Bóg może mieszkać? Czy nie jest zbyt zajęte troskami, ambicjami i sprawami codzienności?
Ewangelia prowadzi mnie do słów Jezusa: „Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.” To zdanie działa jak lustro. Pokazuje mi prawdę o mnie. Bo moje serce zawsze biegnie w stronę tego, co uważam za najważniejsze. Jeżeli moim skarbem jest sukces, będę żył sukcesem. Jeżeli moim skarbem jest opinia innych, będę od niej uzależniony. Jeżeli moim skarbem jest Bóg, wtedy nawet pośród trudności odnajdę pokój.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie do uporządkowania własnego serca. Do postawienia Boga na pierwszym miejscu. Bo wszystko inne kiedyś przeminie. On pozostanie. Na koniec modlitwa:
„Panie, pokaż mi, gdzie naprawdę jest mój skarb. Oczyść moje serce z tego, co oddala mnie od Ciebie. Naucz mnie szukać tego, co ma wartość wieczną, i budować życie na tym, co nigdy nie przeminie.”

Sobota – 2 Krn 24, 17–25 | Ps 89 (88) | Mt 6, 24–34

Dzisiejsze Słowo bardzo mocno dotyka mojego codziennego życia. Jezus mówi o troskach, a przecież właśnie one tak często zajmują moje myśli. Martwię się o przyszłość. O zdrowie. O rodzinę. O sprawy, na które nie mam wpływu. I czasem wydaje mi się, że jeśli będę wystarczająco długo o nich myślał, znajdę rozwiązanie.
A Jezus mówi: „Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie.” To nie jest zachęta do lekkomyślności. To zaproszenie do zaufania.
W pierwszym czytaniu widzę króla Joasza. Kiedy słuchał Boga, jego życie rozwijało się dobrze. Kiedy przestał słuchać, zaczął się gubić. To przypomina mi, że największym problemem nie są trudności zewnętrzne. Największym problemem jest oddalenie serca od Boga.
Psalm przypomina o Bożej wierności: „Swojemu słudze Bóg łaskę okaże.” To zdanie daje mi pokój. Bo nie wszystko zależy ode mnie. Nie jestem sam odpowiedzialny za cały świat. Nie muszę wszystkiego kontrolować.
Ewangelia prowadzi mnie na pole pełne lilii i pod niebo pełne ptaków. Jezus patrzy na stworzenie i mówi: Spójrz. Ojciec troszczy się o nie każdego dnia. A przecież ty jesteś dla Niego o wiele cenniejszy.
To zdanie bardzo mnie porusza. Bo przypomina, że jestem kochany nie za osiągnięcia, sukcesy czy doskonałość. Jestem kochany dlatego, że jestem dzieckiem Boga. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, bym mniej czasu poświęcał zamartwianiu się, a więcej zaufaniu. Bo troska nie zmienia przyszłości. A ufność otwiera serce na działanie Boga. Na koniec modlitwa:
„Panie, oddaję Ci wszystkie moje lęki i niepokoje. Naucz mnie ufać bardziej Twojej Opatrzności niż własnym obawom. Daj mi serce wolne i spokojne, które potrafi odpoczywać w Twojej obecności.”

Niedziela – Jr 20, 10–13 | Ps 69 (68) | Rz 5, 12–15 | Mt 10, 26–33

Dzisiejsze Słowo wielokrotnie powtarza jedno wezwanie: „Nie bójcie się.” Kiedy słyszę te słowa, od razu myślę o wszystkich lękach, które noszę w sercu. O niepewności jutra. O zdrowiu najbliższych. O własnych słabościach. O sprawach, które wymykają się spod kontroli. Dlatego bardzo rozumiem Jeremiasza. Słyszę jego ból i samotność. Ludzie, którym głosił słowo Boga, odwrócili się od niego. Spotkały go oskarżenia, szyderstwa i niezrozumienie. A jednak pośród tego wszystkiego potrafi powiedzieć: „Pan jest przy mnie jako potężny mocarz.” To zdanie zatrzymuje mnie na dłużej. Bo Jeremiasz nie mówi, że wszystko dobrze się układa. Mówi, że Bóg jest z nim. I właśnie to daje mu siłę.
Psalm staje się modlitwą człowieka, który cierpi, ale nie przestaje ufać. Myślę o wszystkich sytuacjach, kiedy sam nie rozumiałem działania Boga. I odkrywam, że najważniejsze nie było otrzymanie odpowiedzi. Najważniejsze było doświadczenie Jego obecności.
Drugie czytanie przypomina mi, że historia człowieka nie kończy się na grzechu. Adam przyniósł śmierć. Chrystus przyniósł życie. To daje ogromną nadzieję. Bo nawet moje słabości nie są ostatnim słowem. Ostatnie słowo należy do Boga. Najbardziej poruszają mnie jednak słowa Jezusa: „Nawet włosy na waszej głowie są wszystkie policzone.” To niezwykły obraz. Bóg zna mnie lepiej, niż ja znam samego siebie. Wie o mnie wszystko. A mimo to nie przestaje mnie kochać.
Dlatego Jezus może powiedzieć: „Nie bójcie się.” Nie dlatego, że nie będzie trudności. Ale dlatego, że nigdy nie będę przechodził przez nie sam.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, bym bardziej ufał Bożej obecności niż własnym lękom. Bo odwaga chrześcijanina nie polega na braku strachu. Polega na tym, że pomimo strachu idzie dalej z Bogiem. Na koniec modlitwa:
„Panie, kiedy przychodzą lęki i niepewność, przypominaj mi, że jestem w Twoich rękach. Ucz mnie odwagi płynącej z wiary i pokoju, który rodzi się z zaufania Tobie. Niech Twoja obecność będzie silniejsza niż wszystkie moje obawy.”