Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do pytania o zaufanie. Nie o zaufanie łatwe, kiedy wszystko jest spokojne, ale o zaufanie wtedy, gdy serce drży, gdy pojawia się zagrożenie, niepewność i poczucie, że wszystko może się zachwiać.
Pierwsze czytanie pokazuje króla Achaza i Jerozolimę zagrożoną przez nieprzyjaciół. Serce króla i serce ludu drży jak drzewa poruszane wiatrem. To bardzo ludzki obraz. Ja też znam takie chwile: lęk o przyszłość, trudne decyzje, wiadomości, których się nie spodziewałem, poczucie własnej słabości. Właśnie wtedy Bóg posyła proroka ze słowami: „Uważaj, bądź spokojny, nie bój się”.
To nie jest tanie pocieszenie. Bóg nie mówi, że nic się nie dzieje. Mówi raczej: nie pozwól, aby lęk tobą rządził. Lęk potrafi odebrać pokój, zagłuszyć modlitwę i podpowiedzieć rozwiązania nerwowe, szybkie, nie zawsze zgodne z wolą Boga. Najmocniej brzmi zdanie: „Jeżeli nie uwierzycie, nie ostoicie się”. Nie: jeśli wszystko przewidzicie. Nie: jeśli będziecie mieli wszystkie zabezpieczenia. Ale: jeśli uwierzycie.
Psalm mówi: „Bóg swoje miasto umacnia na wieki”. Jerozolima może wydawać się słaba wobec ludzkich potęg, ale jej siłą jest obecność Pana. Pytam siebie: co jest moją Jerozolimą? Moja wiara? Pokój serca? Rodzina? Powołanie? Nadzieja? Co wymaga dziś obrony przed lękiem i zamętem? Psalm przypomina mi, że jeśli Bóg jest w centrum, człowiek nie musi żyć jak zdobyte miasto.
Aklamacja ostrzega: „Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych, lecz słuchajcie głosu Pańskiego”. To prowadzi do Ewangelii. Jezus gromi Korozain, Betsaidę i Kafarnaum. To nie były miasta, które nic nie widziały. Przeciwnie: widziały cuda, słyszały naukę, były blisko Jezusa. A jednak się nie nawróciły. To bardzo mnie niepokoi, bo można być blisko Jezusa zewnętrznie, a daleko sercem.
Można słuchać Ewangelii i nie pozwolić jej zmienić życia. Można uczestniczyć w liturgii i pozostać takim samym człowiekiem. Można widzieć znaki Bożej dobroci, a jednak nie odpowiedzieć wdzięcznością. Jezus gromi te miasta nie dlatego, że ich nienawidzi, ale dlatego, że chce je obudzić. To surowość miłości. Prawdziwa miłość czasem musi wstrząsnąć i nazwać prawdę.
Dzisiejsze czytania pokazują dwa niebezpieczeństwa. Pierwsze to lęk Achaza, który może odebrać ufność. Drugie to zatwardziałość miast, które widzą znaki, ale się nie zmieniają. Oba mogą być także we mnie. Mogę bać się bardziej niż wierzyć. Mogę słyszeć więcej niż wypełniać. Mogę prosić Boga o pomoc, a jednocześnie nie chcieć zmienić życia.
Słowo skierowane do Achaza uczy mnie, że w chwilach zagrożenia najpierw trzeba uspokoić serce przed Bogiem. Człowiek w panice podejmuje decyzje, których później żałuje. Lęk potrafi powiększyć przeciwnika, a pomniejszyć Boga. Tymczasem prorok mówi: uważaj, bądź spokojny. Najpierw wróć do wiary. Najpierw zobacz, że Pan jest większy niż to, co cię straszy.
Jezus w Ewangelii pokazuje jednak, że równie groźne jak lęk jest przyzwyczajenie do łaski. Korozain, Betsaida i Kafarnaum były miejscami uprzywilejowanymi. Widziały więcej, słyszały więcej, otrzymały więcej. A jednak nie odpowiedziały przemianą. To każe mi zapytać, czy nie stałem się podobny do kogoś, kto ma Ewangelię blisko, ale nie pozwala jej wejść w decyzje. Bliskość świętych rzeczy nie zbawia automatycznie.
Im więcej otrzymałem, tym większa moja odpowiedzialność. Jeśli znam Słowo Boże, jeśli mam dostęp do sakramentów, jeśli tyle razy doświadczałem przebaczenia, nie mogę żyć tak, jakbym nigdy nie spotkał Jezusa. Każda łaska jest zaproszeniem, a nie ozdobą. Każdy znak Boga domaga się odpowiedzi serca.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym nie pozwolił lękowi przejąć władzy nad sercem; abym pamiętał, że bez wiary duchowo się nie ostoję; abym uczynił Boga centrum życia; abym nie przyzwyczajał się do Jego łaski; i abym odpowiadał na znaki Bożej dobroci prawdziwym nawróceniem.
Modlitwa: Panie Jezu, umocnij moją wiarę, gdy moje serce drży. Uwolnij mnie od lęku, który zamyka mnie na Twoje prowadzenie. Nie pozwól, aby moje serce stwardniało mimo tylu znaków Twojej dobroci. Naucz mnie słuchać i odpowiadać na Twoją łaskę nawróceniem. Amen.