Poniedziałek Mi 6, 1-4. 6-8 | Ps 50 | Mt 12, 38-42
Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do pytania o istotę prawdziwej religii. Czego naprawdę chce ode mnie Bóg? Czy wystarczy Mu zewnętrzna pobożność, modlitwy, gesty, ofiary i słowa? Czy może pragnie czegoś głębszego — serca sprawiedliwego, życzliwego i pokornego?
Prorok Micheasz pokazuje Boga, który jakby staje przed swoim ludem i pyta: „Ludu mój, cóżem ci uczynił?”
To pytanie bardzo mnie zatrzymuje. Bóg przypomina swoją dobroć. Wyprowadził lud z Egiptu, wybawił z niewoli, prowadził, dawał proroków, nie zostawił samego. Jakby mówił: przypomnij sobie, ile dobra ci uczyniłem.
I ja też muszę dziś zrobić taki rachunek pamięci. Czy pamiętam dobro Boga w moim życiu? Czy pamiętam chwile, w których mnie prowadził, przebaczał, podnosił, ocalał? Czy może łatwiej pamiętam braki, trudności i niespełnione oczekiwania niż łaski, które już otrzymałem?
Potem pada pytanie człowieka: „Z czym stanę przed Panem?”
Człowiek chce wiedzieć, jaką ofiarę złożyć. Może całopalenia? Może tysiące baranów? Może strumienie oliwy? A prorok odpowiada jednym z najpiękniejszych zdań Pisma Świętego:
„Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre i czego żąda Pan od ciebie: pełnienia sprawiedliwości, umiłowania życzliwości i pokornego obcowania z Bogiem twoim.”
To jest bardzo konkretne. Bóg nie chce religijności oderwanej od życia. Nie chce modlitwy bez sprawiedliwości. Nie chce ofiar bez miłosierdzia. Nie chce pobożności bez pokory.
To Słowo każe mi zapytać: czy jestem sprawiedliwy wobec ludzi? Czy umiem być życzliwy nie tylko wobec tych, których lubię? Czy chodzę z Bogiem pokornie, czy próbuję narzucać Mu swoją wolę? Czy moja religijność prowadzi mnie do większej dobroci?
Psalm przypomina: „Temu, kto prawy, ukażę zbawienie.”
Bóg nie odrzuca ofiar dlatego, że są złe. Odrzuca pustą religijność, która nie przemienia serca. Można mówić o Bogu, a nie słuchać Boga. Można znać przykazania, a nie pozwalać im dotknąć sumienia. Można pięknie modlić się ustami, ale sercem pozostać zamkniętym.
Ewangelia pokazuje uczonych w Piśmie i faryzeuszów, którzy proszą Jezusa o znak. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że to dobra prośba. Ale oni widzieli już wiele. Słyszeli naukę Jezusa, widzieli uzdrowienia, znali Jego czyny. Problem nie polegał na braku znaków. Problemem było serce, które nie chciało się nawrócić.
Jezus mówi o znaku Jonasza. To zapowiedź Jego śmierci i zmartwychwstania. Największym znakiem Boga nie jest widowisko. Największym znakiem jest krzyż i pusty grób. Jeśli ten znak mnie nie porusza, jeśli miłość Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego nie przemienia mojego serca, to będę ciągle szukał kolejnych dowodów, a nie podejmę nawrócenia.
W tygodniu św. Krzysztofa to Słowo schodzi bardzo praktycznie na drogę. Prawdziwa religia sprawdza się także za kierownicą, w podróży, w pośpiechu, w relacji do innych uczestników drogi. Czy jestem sprawiedliwy? Czy jestem życzliwy? Czy jestem pokorny? Czy szanuję życie swoje i innych?
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, abym nie szukał pustych znaków, ale odpowiadał na znak krzyża i zmartwychwstania. Zaprasza mnie do religii prawdziwej: sprawiedliwości, życzliwości i pokornego chodzenia z Bogiem.
Modlitwa:
Panie Jezu, uwolnij mnie od pobożności pustej i powierzchownej. Naucz mnie pełnić sprawiedliwość, kochać życzliwość i pokornie chodzić z Tobą każdego dnia. Nie pozwól mi domagać się ciągle nowych znaków, jeśli nie odpowiadam na Twoją miłość objawioną w krzyżu i zmartwychwstaniu. Amen.