Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do Boga, który gromadzi rozproszonych i sieje swoje Słowo w ludzkim sercu. Bóg nie chce, abym szedł samotnie własnymi drogami. Chce przyprowadzić mnie do siebie, dać pasterzy według swego serca i uczynić moje życie ziemią żyzną.
Prorok Jeremiasz przekazuje słowa Boga: „Wróćcie, synowie wiarołomni.”
To wezwanie jest mocne, ale pełne nadziei. Bóg nie udaje, że niewierności nie było. Nie lekceważy grzechu. Ale Jego pierwsze słowo nie brzmi: odejdź. Brzmi: wróć.
To znaczy, że droga do Boga jest jeszcze otwarta. Można zacząć od nowa. Można wrócić nie tylko do praktyk religijnych, ale sercem. Bo najgorsze odejścia często zaczynają się małymi krokami: zaniedbaną modlitwą, przyzwyczajeniem do grzechu, usprawiedliwianiem siebie, życiem tak, jakby Bóg był tylko dodatkiem.
Psalm pokazuje Pana, który broni jak pasterz swoje owce. Owca sama łatwo się gubi. Ja także potrzebuję Pasterza. Potrzebuję Boga, który mnie prowadzi, zawraca, karmi, broni i nie pozwala mi zginąć w rozproszeniu.
Dzisiaj wspominamy św. Kingę. Jej życie pokazuje wolność serca. Była związana z wielką odpowiedzialnością, pozycją i dobrami tego świata, a jednak nie pozwoliła, by cokolwiek zajęło miejsce Boga. Uczy mnie, że człowiek naprawdę bogaty to ten, kto ma Boga. Uczy czystości intencji, hojności, wierności i serca wolnego od zniewolenia rzeczami.
Ewangelia wyjaśnia przypowieść o siewcy. Jezus pokazuje cztery rodzaje serca.
Pierwsze jest jak droga — twarde, ubite, zamknięte. Słowo pada, ale nie wchodzi głęboko. Pytam siebie: czy nie słucham czasem Ewangelii z przyzwyczajenia, jakby nie była już do mnie?
Drugie serce jest jak ziemia skalista. Przyjmuje Słowo z radością, ale nie ma korzenia. To obraz pobożności chwilowej, wzruszenia bez decyzji. Ile razy postanawiałem poprawę, a potem codzienność szybko wszystko sprawdzała?
Trzecie serce jest zarośnięte cierniami. Słowo jest, ale troski, lęki, ułuda bogactwa i pośpiech zagłuszają je. To bardzo bliskie mojemu życiu. Można nie odrzucać Boga wprost, a jednak tak zarosnąć sprawami, że nie ma już w sercu przestrzeni dla Niego.
Czwarte serce jest ziemią żyzną. Słucha, rozumie i wydaje owoc. To jest cel: nie tylko usłyszeć Słowo, nie tylko się wzruszyć, ale pozwolić, aby przyniosło owoc w życiu.
W tygodniu św. Krzysztofa ten owoc powinien być widoczny także na drogach. Jeśli Słowo Boże naprawdę zapuszcza we mnie korzeń, rodzi cierpliwość, ostrożność, odpowiedzialność, trzeźwość, szacunek dla życia. Nie wystarczy obrazek św. Krzysztofa w samochodzie. Potrzeba serca, które chce być żyzną ziemią dla Ewangelii.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, abym wracał do Boga, pozwolił Mu być Pasterzem mojego życia, strzegł wolności serca za przykładem św. Kingi i pytał, czy Słowo Boże naprawdę przynosi we mnie owoc.
Modlitwa:
Panie Jezu, dziękuję Ci, że nie przestajesz mnie wołać: wróć. Uczyń moje serce ziemią żyzną dla Twojego Słowa. Przez wstawiennictwo św. Kingi daj mi serce czyste, wolne i wierne. Przez wstawiennictwo św. Krzysztofa ucz mnie odpowiedzialności, cierpliwości i szacunku dla życia. Amen.