Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do tajemnicy powołania, które nie jest drogą wygody, ale drogą upodabniania się do Chrystusa. Święty Jakub Apostoł przypomina, że bliskość Jezusa nie oznacza życia bez krzyża. Oznacza gotowość picia Jego kielicha i służenia zamiast panowania.
Święty Paweł mówi: „Przechowujemy ten skarb w naczyniach glinianych.”
To zdanie bardzo mnie zatrzymuje. Skarb jest wielki: wiara, Ewangelia, łaska, obecność Chrystusa, powołanie. Naczynie jest kruche: moje życie, moje siły, moje ciało, moje emocje, moja słabość.
Bóg nie czeka, aż będę doskonały. Nie czeka, aż stanę się naczyniem ze złota. Składa swój skarb w glinianym naczyniu, aby było jasne, że moc pochodzi od Niego, a nie ode mnie.
Paweł pisze o cierpieniu, ucisku, bezradności i prześladowaniu, ale zaraz dodaje: nie poddajemy się zwątpieniu, nie jesteśmy opuszczeni, nie giniemy. To jest doświadczenie ucznia Chrystusa. Słabość nie musi oznaczać klęski. Jeśli noszę w sobie Jezusa, nawet trudne doświadczenia mogą stać się miejscem objawienia Jego życia.
Psalm mówi: „Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości.”
To jedno z najpiękniejszych zdań Pisma Świętego. Łzy nie muszą być końcem. Mogą być zasiewem. Trud, cierpienie, codzienna wierność, modlitwa podejmowana mimo zmęczenia, służba bez wdzięczności — to wszystko może kiedyś przynieść owoc, jeśli jest złożone w Bogu.
W Ewangelii matka synów Zebedeusza prosi dla nich o pierwsze miejsca. W tej prośbie jest pragnienie bliskości Jezusa, ale zmieszane z ludzką ambicją. Jak bardzo to jest bliskie mojemu sercu. Można iść za Jezusem, a jednak szukać uznania, znaczenia, pierwszeństwa, własnej chwały.
Jezus odpowiada: „Nie wiecie, o co prosicie.” A potem pyta: „Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?” Jakub i Jan odpowiadają: możemy. Może wtedy nie rozumieli jeszcze w pełni, co mówią. Ale Jezus traktuje ich odpowiedź poważnie. „Kielich mój pić będziecie.”
Uczeń Jezusa nie może ominąć kielicha. Nie ma miłości bez ofiary. Nie ma apostolstwa bez krzyża. Nie ma świętości bez zgody na codzienną wierność, która nieraz kosztuje.
Jezus odwraca logikę świata: „Kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą.”
Świat mówi: wielki jest ten, kto panuje. Jezus mówi: wielki jest ten, kto służy. Świat mówi: pokaż swoją pozycję. Jezus mówi: oddaj życie. Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć.
W tygodniu św. Krzysztofa to Słowo staje się bardzo konkretne. Także na drodze jestem wezwany do służby życiu. Kierowca chrześcijanin nie myśli tylko o sobie. Nie śpieszy się kosztem innych. Nie naraża. Nie rywalizuje. Nie zamienia drogi w miejsce pychy i nerwów. Niesie Chrystusa przez odpowiedzialność, trzeźwość, cierpliwość i szacunek.
Święty Krzysztof niesie Chrystusa. Święty Jakub daje świadectwo Chrystusowi aż po kielich męczeństwa. Ja także mam nieść Jezusa — czasem przez wielkie decyzje, a częściej przez małą codzienną służbę.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, abym pamiętał, że jestem kruchym naczyniem z wielkim skarbem, nie bał się słabości, przyjmował kielich codziennej wierności i szukał wielkości nie w panowaniu, ale w służbie.
Modlitwa:
Panie Jezu, dziękuję Ci za skarb wiary złożony w kruchym naczyniu mojego życia. Naucz mnie nie bać się słabości, ale pozwalać, aby objawiała się w niej Twoja moc. Przez wstawiennictwo św. Jakuba ucz mnie pić Twój kielich i służyć z miłością. Przez św. Krzysztofa strzeż nas na drogach i prowadź drogą odpowiedzialności, pokoju i szacunku dla życia. Amen.