Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do pytania o to, czego naprawdę pragnę. Nie tylko co chciałbym mieć, osiągnąć, zabezpieczyć czy zdobyć, ale co jest dla mnie najważniejsze. Co jest moim skarbem? Dla czego byłbym gotów zrezygnować z innych rzeczy? Co naprawdę kieruje moimi decyzjami?
Pierwsze czytanie ukazuje Salomona na początku jego królewskiej drogi. Bóg mówi do niego: „Proś o to, co mam ci dać.”
To zdanie bardzo mnie zatrzymuje. Gdyby Bóg dzisiaj powiedział mi: proś o to, co mam ci dać — o co bym poprosił?
O zdrowie? O spokój? O powodzenie? O rozwiązanie trudnych spraw? O bezpieczeństwo dla bliskich? O uznanie? O długie życie? O święty spokój?
Salomon mógł prosić o wiele rzeczy. Był młodym królem. Mógł prosić o bogactwo, zwycięstwo nad wrogami, długie panowanie, ludzką chwałę. A jednak prosi o coś głębszego: „Daj Twemu słudze serce rozumne do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła.”
To jest modlitwa człowieka, który wie, że sam nie wystarczy. Salomon nie zaczyna od pychy. Nie mówi: poradzę sobie. Nie mówi: mam władzę, mam mądrość, mam wszystko pod kontrolą. Mówi raczej: jestem młody, niedoświadczony, potrzebuję Twojego światła. To jest wielka mądrość. Prawdziwa mądrość zaczyna się od pokory.
Człowiek naprawdę mądry wie, że potrzebuje Boga. Wie, że bez światła z wysoka może pomylić dobro ze złem, ważne z pilnym, prawdę z własną korzyścią, miłość z przywiązaniem, roztropność z lękiem.
Salomon prosi o serce rozumne. Nie tylko o bystry umysł. Nie tylko o inteligencję. Nie tylko o zdolność podejmowania decyzji. Prosi o serce, które umie słuchać Boga i rozsądzać sprawy zgodnie z Jego wolą.
I to jest także moja modlitwa na dzisiaj. Panie, daj mi serce rozumne. Serce, które nie ulega pierwszej emocji. Serce, które nie kieruje się pychą. Serce, które umie słuchać. Serce, które potrafi odróżnić dobro od zła. Serce, które szuka nie własnej wygody, ale Twojej woli. Psalm odpowiada na tę prośbę zachwytem nad Bożym Prawem: „Jakże miłuję Prawo Twoje, Panie.”
To zdanie może wydawać się trudne dla współczesnego człowieka, bo słowo „prawo” często kojarzy się z ograniczeniem, nakazem, zakazem, ciężarem. A Psalmista mówi: kocham Twoje Prawo.
Dlaczego? Bo Boże Prawo nie jest więzieniem. Jest światłem. Jest drogą. Jest mądrością. Jest ochroną przed zagubieniem. Jeśli naprawdę chcę odróżniać dobro od zła, nie mogę kierować się tylko tym, co czuję albo co podpowiada świat. Potrzebuję Słowa Bożego. Potrzebuję przykazań. Potrzebuję Ewangelii. Potrzebuję Kościoła. Potrzebuję prawdy, która nie zmienia się pod wpływem mody, nastroju czy opinii ludzi.
Psalmista mówi także: „Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze niż tysiące sztuk złota i srebra.”
To pięknie łączy się z Ewangelią o skarbie i perle. Czy naprawdę Boże Słowo jest dla mnie cenniejsze niż złoto? Czy szukam go jak największego bogactwa? Czy wracam do niego wtedy, gdy podejmuję decyzje? Czy pozwalam mu prostować moje myślenie? Czy może łatwiej znajduję czas na wiele spraw, a dla Słowa Bożego zostawiam tylko resztki uwagi? Drugie czytanie z Listu do Rzymian prowadzi mnie jeszcze głębiej.
Święty Paweł mówi: „Wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra.”
To jedno z najbardziej pocieszających zdań Nowego Testamentu. Bóg współdziała we wszystkim dla dobra tych, którzy Go miłują. Nie znaczy to, że wszystko, co mnie spotyka, jest samo w sobie dobre. Nie znaczy, że cierpienie, choroba, strata, grzech czy krzywda są dobre. Ale znaczy, że Bóg potrafi nawet z trudnych, bolesnych i niezrozumiałych doświadczeń wyprowadzać dobro, jeśli pozostaję z Nim w miłości. To daje mi nadzieję.
Bo wiele spraw w życiu rozumiem dopiero po czasie. Są wydarzenia, które w chwili przeżywania wydają się tylko ciężarem. Są sytuacje, w których pytam: Panie, dlaczego? Są momenty, w których nie widzę sensu. A jednak Paweł przypomina mi, że Bóg nie traci kontroli nad moim życiem. On prowadzi. On kształtuje. On oczyszcza. On uczy. On przygotowuje mnie do czegoś większego. Paweł mówi dalej, że Bóg przeznaczył nas, abyśmy byli podobni do Jego Syna.
To bardzo ważne. Największym celem mojego życia nie jest tylko spokój. Nie jest wygoda. Nie jest sukces. Nie jest zdrowie za wszelką cenę. Największym celem jest podobieństwo do Chrystusa.
Bóg chce, abym myślał jak Jezus. Kochał jak Jezus. Przebaczał jak Jezus. Służył jak Jezus. Był cichy i pokornego serca jak Jezus. Niósł krzyż z Jezusem. I przeszedł z Nim do chwały.
Ewangelia ukazuje trzy obrazy królestwa niebieskiego: skarb ukryty w roli, drogocenną perłę i sieć zarzuconą w morze.
Najpierw Jezus mówi: „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli.”
Człowiek znajduje skarb, ukrywa go ponownie, idzie uradowany, sprzedaje wszystko, co ma, i kupuje tę rolę.
To bardzo piękny obraz. Najpierw jest odkrycie. Człowiek znalazł coś, co zmieniło wartość wszystkiego. To, co wcześniej było ważne, nagle schodzi na dalszy plan. Nie dlatego, że stało się zupełnie bezwartościowe, ale dlatego, że pojawiło się coś większego.
Tak jest ze spotkaniem Boga. Kiedy człowiek naprawdę odkryje Chrystusa, zaczyna inaczej patrzeć na życie. Inaczej patrzy na pieniądze. Inaczej patrzy na czas. Inaczej patrzy na relacje. Inaczej patrzy na cierpienie. Inaczej patrzy na śmierć. Bo znalazł skarb. Ten człowiek sprzedaje wszystko, ale nie jest smutny. Jezus mówi, że robi to uradowany.
To bardzo ważne. Wyrzeczenie dla Boga nie jest stratą, jeśli człowiek naprawdę wie, co znalazł. Chrześcijaństwo nie jest smutnym rezygnowaniem z życia. Jest odkryciem takiego skarbu, dla którego warto uporządkować wszystko inne.
Potem Jezus mówi o kupcu szukającym pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, sprzedał wszystko i ją kupił. Ten obraz pokazuje człowieka szukającego. Są ludzie, którzy szukają sensu, prawdy, pokoju, miłości, odpowiedzi. Czasem szukają długo. Czasem w różnych miejscach. Czasem przez błędy. Czasem przez rozczarowania. Ale gdy znajdują Chrystusa, odkrywają, że On jest tą jedyną perłą, której naprawdę pragnęło ich serce.
I pytam dzisiaj siebie: Czy Chrystus jest dla mnie skarbem? Czy jest perłą mojego życia? Czy raczej jednym z wielu elementów codzienności? Czy dla Niego jestem gotów coś zostawić? Czy dla Niego jestem gotów zmienić decyzję? Czy dla Niego jestem gotów zrezygnować z grzechu, przywiązania, pychy, wygody, urazy?
Bo nie wystarczy wiedzieć, że skarb istnieje. Trzeba go wybrać.
Nie wystarczy podziwiać perłę. Trzeba za nią pójść.
Trzecia przypowieść mówi o sieci zarzuconej w morze, która zagarnia ryby wszelkiego rodzaju. Potem następuje oddzielenie dobrych od złych.
To słowo przypomina, że moje życie zmierza ku spotkaniu z Bogiem. Bóg jest cierpliwy. Daje czas. Pozwala dojrzewać. Ale przyjdzie moment prawdy. Nie wszystko jest obojętne. Nie każda droga prowadzi do życia. Nie każda decyzja ma tę samą wartość.
Dlatego potrzebuję mądrości Salomona. Potrzebuję serca rozumnego, które umie odróżnić dobro od zła. Potrzebuję tak kochać Boże Prawo, aby ono chroniło mnie przed wyborem tego, co puste. Potrzebuję patrzeć na życie z perspektywy wieczności. Jezus na końcu mówi o uczonym w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego i wydobywa ze swego skarbca rzeczy nowe i stare. To piękny obraz człowieka wiary. Nie odrzuca tego, co stare, tylko dlatego, że jest stare. Nie boi się tego, co nowe, jeśli prowadzi do Boga. Ma skarbiec serca, w którym jest Słowo, mądrość, doświadczenie, pamięć Bożej wierności i otwartość na łaskę.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie: abym prosił Boga o serce rozumne i pokorne, abym kochał Jego Prawo jako światło, a nie ciężar, abym wierzył, że Bóg potrafi współdziałać we wszystkim dla dobra tych, którzy Go miłują, abym pozwalał Mu upodabniać mnie do Chrystusa, abym odkrył w Jezusie największy skarb i najcenniejszą perłę, abym umiał dla Niego porządkować swoje życie, i abym pamiętał, że moje wybory mają znaczenie wieczne.
Bo człowiek naprawdę mądry to nie ten, który ma wszystko.
Człowiek naprawdę mądry to ten, który znalazł Chrystusa i uznał, że dla Niego warto oddać wszystko.
Modlitwa
Panie Jezu, dziękuję Ci za Słowo, które uczy mnie prawdziwej mądrości. Daj mi serce rozumne, zdolne słuchać Ciebie i odróżniać dobro od zła. Naucz mnie kochać Twoje Prawo i ufać, że we wszystkim możesz prowadzić mnie ku dobru. Spraw, abym coraz bardziej stawał się podobny do Ciebie. Pomóż mi odkryć, że Ty jesteś największym skarbem i drogocenną perłą mojego życia. Daj mi odwagę zostawić wszystko, co oddala mnie od Ciebie, i wybierać to, co prowadzi do życia wiecznego. Amen.