Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do pytania o więź z Bogiem. Nie tylko o to, czy pamiętam o Nim od czasu do czasu. Nie tylko o to, czy wykonuję religijne praktyki. Ale o to, czy naprawdę przylgnąłem do Pana. Czy jestem blisko Niego tak, jak On tego pragnie.
Pierwsze czytanie z proroka Jeremiasza jest bardzo obrazowe. Bóg każe prorokowi kupić lniany pas, przepasać się nim, a potem ukryć go w szczelinie skały nad Eufratem. Po dłuższym czasie pas jest zniszczony i do niczego się już nie nadaje. Ten znak ma głębokie znaczenie.
Bóg mówi: „Jak przylega pas do bioder człowieka, tak chciałem, by przylgnął do Mnie cały dom Izraela.”
To zdanie bardzo mnie zatrzymuje. Bóg nie chciał mieć swojego ludu daleko od siebie. Nie chciał relacji zimnej, zewnętrznej, urzędowej. Chciał bliskości. Chciał, aby Izrael przylgnął do Niego. Chciał, aby był Jego ludem, Jego chlubą, Jego ozdobą. To pokazuje mi, że wiara nie jest tylko posłuszeństwem wobec nakazów. Wiara jest przylgnięciem do Boga. Jest więzią. Jest bliskością. Jest życiem tak blisko Pana, aby Jego obecność obejmowała moje myśli, słowa, decyzje, pragnienia i czyny. Ale pas, który został ukryty daleko, ulega zniszczeniu. To jest bardzo mocny obraz człowieka, który oddala się od Boga. Gdy jestem blisko Pana, moje życie ma sens, kształt i piękno. Gdy się oddalam, zaczynam tracić wewnętrzną spoistość. Może jeszcze zewnętrznie wyglądam podobnie. Może nadal wiele rzeczy robię jak dawniej. Ale serce zaczyna niszczeć. Niszczeje przez pychę. Przez upór. Przez grzech. Przez zaniedbaną modlitwę. Przez słuchanie bardziej siebie niż Boga. Przez to, że zaczynam żyć tak, jakby Pan nie był centrum mojego życia. Bóg mówi przez Jeremiasza o ludzie, który nie chciał słuchać Jego słów, chodził za zatwardziałością swego serca i poszedł za obcymi bogami.
To Słowo jest bardzo wymagające. Bo ja także mogę iść za zatwardziałością własnego serca. Mogę nie słuchać Boga nie dlatego, że Go nie znam, ale dlatego, że nie chcę zmienić siebie. Mogę mówić: wiem, co mówi Ewangelia, ale w tej sprawie zrobię po swojemu. Mogę mówić: wiem, że powinienem przebaczyć, ale jeszcze nie chcę. Mogę mówić: wiem, że powinienem się modlić, ale są pilniejsze sprawy. Mogę mówić: wiem, że to mnie oddala od Boga, ale trudno mi z tego zrezygnować. I wtedy moje serce zaczyna przypominać ten zniszczony pas. Stworzone do bliskości z Bogiem, ale zniszczone przez oddalenie.
Psalm, zaczerpnięty z Pieśni Mojżesza, przypomina bardzo boleśnie: „Wspomnij na Boga, który stworzył ciebie.” To zdanie jest jak wołanie do człowieka, który zapomniał, skąd pochodzi i do kogo należy.
Zapomnienie o Bogu jest jednym z największych dramatów duchowych. Nie zawsze zaczyna się od buntu. Czasem zaczyna się od zwykłego zaniedbania. Najpierw krótsza modlitwa. Potem brak ciszy. Potem coraz mniej Słowa Bożego. Potem decyzje bez pytania Boga. Potem serce zaczyna żyć własnym rytmem. Aż w końcu człowiek zapomina, że został stworzony przez Boga i dla Boga. Psalm mówi także o Bogu jako Skale, która zrodziła człowieka. To bardzo piękny obraz. Bóg nie jest dodatkiem do mojego życia. On jest początkiem. Jest fundamentem. Jest Skałą. Jeśli zapomnę o Skale, wszystko inne zaczyna się chwiać. Mogę budować wiele rzeczy, ale bez Boga nie będą miały trwałości. Mogę mieć plany, osiągnięcia, relacje, obowiązki, ale jeśli nie pamiętam o Stwórcy, łatwo zgubię sens. Dlatego dzisiejszy Psalm jest wezwaniem do pamięci. Pamiętaj, kto cię stworzył. Pamiętaj, kto cię prowadził. Pamiętaj, kto cię ratował. Pamiętaj, kto przebaczał. Pamiętaj, do kogo należysz.
Aklamacja przypomina: „Ze swej woli zrodził nas Ojciec przez słowo prawdy, byśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń.” To zdanie wnosi ogromną nadzieję. Bóg nie tylko mnie stworzył. On mnie rodzi na nowo przez swoje Słowo. Nie jestem skazany na zniszczenie. Nie muszę pozostać jak pas, który do niczego się nie nadaje. Słowo prawdy może mnie odnowić. Może przywrócić mi bliskość. Może oczyścić moje serce. Może sprawić, że znowu zacznę przylegać do Boga. Ewangelia prowadzi mnie do dwóch krótkich przypowieści: o ziarnku gorczycy i o kwasie.
Jezus mówi, że królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy. Jest najmniejsze ze wszystkich nasion, ale gdy wyrośnie, staje się wielkim drzewem, tak że ptaki przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach. To przypomina mi, że Bóg działa często od rzeczy małych. Małe Słowo. Mała modlitwa. Mały gest wierności. Małe przebaczenie. Mała decyzja dobra. Małe zwycięstwo nad sobą. Małe powstrzymanie języka. Mały akt cierpliwości. Po ludzku może wydawać się to niewielkie. Ale w rękach Boga małe ziarno może stać się wielkim drzewem.
To jest bardzo ważne po mocnym pierwszym czytaniu. Jeśli widzę w sobie oddalenie od Boga, nie mogę się zniechęcić. Powrót do Pana także zaczyna się często od małego kroku. Od krótkiej modlitwy, ale szczerej. Od jednego zdania Ewangelii przyjętego do serca. Od decyzji, że dziś nie odpowiem złością. Od pójścia do spowiedzi. Od przeproszenia. Od powrotu do codziennego pacierza. Od uklęknięcia przed Bogiem i powiedzenia: Panie, chcę znów przylgnąć do Ciebie. Jezus mówi także o kwasie, który kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło.
Kwas działa po cichu. Niewidocznie. Od środka. Nie robi hałasu, ale przemienia całe ciasto. Tak działa królestwo Boże w sercu człowieka. Nie zawsze od razu widać wielkie zmiany. Nie zawsze łaska działa spektakularnie.
Czasem Bóg przemienia mnie powoli. Przez codzienną modlitwę. Przez Słowo Boże. Przez Eucharystię. Przez cichą wierność. Przez cierpliwe znoszenie trudności. Przez małe akty miłości. Ale jeśli pozwolę łasce działać, ona zacznie przenikać całe moje życie. Nie tylko niedzielę. Nie tylko modlitwę. Nie tylko chwile religijne. Całość.
Moje myśli. Moje słowa. Moje wybory. Moje relacje. Moje obowiązki. Moje spojrzenie na siebie i innych. Dzisiejsze czytania pokazują mi dwa obrazy. Z jednej strony pas, który oddzielony od człowieka niszczeje. Z drugiej strony ziarno i kwas, które działają, rosną i przemieniają. Jeśli oddalam się od Boga, niszczeję wewnętrznie.
Jeśli pozwalam Jego Słowu działać, zaczynam rosnąć i przemieniać się od środka. To bardzo proste, ale bardzo prawdziwe. Moje serce zostało stworzone do bliskości z Bogiem. Bez tej bliskości traci sens. Z tą bliskością nawet małe dobro może stać się początkiem wielkiego owocu.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie:
- abym pytał, czy naprawdę przylgnąłem do Boga,
- abym zobaczył, co niszczy moją więź z Panem,
- abym nie szedł za zatwardziałością własnego serca,
- abym pamiętał o Bogu, który mnie stworzył i prowadzi,
- abym pozwalał Słowu prawdy rodzić mnie na nowo,
- abym nie lekceważył małych gestów dobra,
- i abym ufał, że królestwo Boże rośnie w ciszy, jeśli daję mu miejsce.
Bo Bóg nie chce, abym był daleko. Chce, abym przylgnął do Niego. A kiedy jestem blisko Boga, moje życie nawet w małych rzeczach zaczyna stawać się miejscem Jego królestwa.
Modlitwa
Panie Jezu, dziękuję Ci za Twoje Słowo, które przypomina mi, że zostałem stworzony do bliskości z Tobą. Przebacz mi każde oddalenie, zatwardziałość serca i chwile, w których bardziej słuchałem siebie niż Ciebie. Spraw, abym znów przylgnął do Ciebie całym sercem. Niech Twoje Słowo będzie we mnie jak ziarno gorczycy, które rośnie, i jak kwas, który przemienia wszystko od środka. Ucz mnie wierności w małych rzeczach, cierpliwości w codzienności i ufności, że Twoje królestwo rośnie także wtedy, gdy jeszcze go nie widzę. Amen.