Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie od obrazu sądu nad miastem krwawym do bardzo osobistego wezwania Jezusa: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.” To nie jest łatwe Słowo. Ono nie pozwala zatrzymać się na religijności wygodnej, lekkiej, bez kosztu. Jezus mówi bardzo jasno, że droga ucznia nie prowadzi przez egoizm, pychę i szukanie siebie, ale przez wyrzeczenie, krzyż i naśladowanie Pana.
Pierwsze czytanie z proroka Nahuma jest mocne i surowe: „Biada miastu krwawemu!” Prorok mówi o mieście pełnym przemocy, kłamstwa, łupu i zniszczenia. To obraz świata, który buduje swoją wielkość na krzywdzie innych. Miasta, które może wyglądać potężnie, bogato i bezpiecznie, ale w środku jest chore, bo nie ma w nim sprawiedliwości.
To Słowo nie jest tylko o dawnym mieście. Ono pyta także o moje serce. Czy nie ma we mnie miejsc, gdzie rządzi przemoc słowa? Czy nie ma we mnie pychy, która chce zwyciężyć za wszelką cenę? Czy nie ma we mnie kłamstwa, którym usprawiedliwiam siebie? Czy nie ma we mnie pragnienia, aby postawić na swoim, nawet jeśli ktoś zostanie zraniony? Miasto krwawe może być obrazem człowieka, który żyje bez Boga. Zewnętrznie może funkcjonować, działać, planować, osiągać cele, ale wewnętrznie niszczy siebie i innych. Każdy grzech ma swoje owoce. Czasem ukryte przez dłuższy czas, ale wcześniej czy później wychodzą na jaw.
Psalm odpowiada bardzo mocnym zdaniem Boga: „Ja, Pan, zabijam i Ja sam ożywiam.” To zdanie może brzmieć surowo, ale przypomina mi, że Bóg jest Panem życia, historii i sądu. Człowiek nie jest ostatnim sędzią. Przemoc, pycha i niesprawiedliwość nie będą trwały wiecznie. Bóg widzi. Bóg pamięta. Bóg ujmie się za swoim ludem. Ale ten sam Bóg, który osądza zło, jest także Tym, który ożywia. On nie chce śmierci grzesznika. Chce, aby człowiek porzucił drogę zniszczenia i wrócił do życia. Boży sąd nie jest kaprysem. Jest obroną dobra, prawdy i tych, którzy zostali skrzywdzeni.
Aklamacja przypomina: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.” To zdanie przygotowuje serce na Ewangelię. Jezus nie obiecuje swoim uczniom drogi bez cierpienia. Nie mówi: jeśli pójdziesz za Mną, wszystko będzie łatwe. Mówi raczej: jeśli chcesz iść za Mną, musisz wybrać drogę krzyża.
W Ewangelii Jezus mówi: „Jeśli kto chce pójść za Mną…” To bardzo ważne. Jezus nikogo nie zmusza. Zaprasza. Szanuje wolność człowieka. Ale jednocześnie mówi prawdę o warunkach uczniostwa. Najpierw: „Niech się zaprze samego siebie.” To nie znaczy, że mam pogardzać sobą. To znaczy, że nie mogę uczynić siebie centrum świata. Mam zaprzeć się tego „ja”, które chce panować, mieć rację, szukać wygody, unikać wysiłku, usprawiedliwiać grzech i stawiać własną wolę ponad wolą Boga. Zaprzeć się siebie to powiedzieć: Panie, nie moja pycha, ale Twoja prawda. Nie moja wygoda, ale Twoja droga. Nie moje zachcianki, ale Twoja wola. Nie moje królestwo, ale Twoje. Potem Jezus mówi: „Niech weźmie krzyż swój.” Nie cudzy. Swój. Każdy ma krzyż wpisany w swoje powołanie, obowiązki, relacje, cierpienia, ograniczenia, codzienne zmagania. Krzyżem może być choroba, samotność, trudny obowiązek, cierpliwość wobec ludzi, walka z własną słabością, wierność mimo zmęczenia, przebaczenie, którego serce jeszcze nie umie łatwo wypowiedzieć. Jezus nie mówi: wymyśl sobie cierpienie. Mówi: weź ten krzyż, który jest twoją drogą wierności. Nie uciekaj od niego. Nie udawaj, że go nie ma. Nie noś go bez Boga. Weź go i idź za Mną. Bo krzyż niesiony bez Jezusa przygniata. Krzyż niesiony z Jezusem staje się drogą zbawienia.
Jezus dodaje: „Kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.” To jest paradoks Ewangelii. Człowiek, który kurczowo broni tylko siebie, swojej wygody, swojej racji i swojego bezpieczeństwa, ostatecznie traci życie głębsze. A ten, kto potrafi oddać siebie z miłości do Chrystusa, odnajduje prawdziwe życie. Ile razy boję się stracić coś dla Boga. Czas. Siły. Uznanie. Własne plany. Święty spokój. A Jezus mówi: nie bój się oddać życia w Moje ręce. Nie stracisz tego, co naprawdę ważne. Odnajdziesz życie, którego sam sobie nie potrafisz dać.
Potem pada pytanie bardzo mocne: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” To zdanie powinno wracać do mnie jak rachunek sumienia. Co mi po sukcesie, jeśli stracę duszę? Co mi po opinii ludzi, jeśli oddalę się od Boga? Co mi po pieniądzach, jeśli serce stanie się puste? Co mi po wygranej kłótni, jeśli zniszczę miłość? Co mi po wygodzie, jeśli przestanę być wierny? Człowiek może zdobyć wiele, a przegrać siebie. Może wygrać w oczach świata, a ponieść szkodę na duszy. Może mieć wszystko, a nie mieć pokoju. Może ocalić własny komfort, a stracić zdolność kochania.
Dzisiejsze Słowo jest więc bardzo trzeźwe. Prorok Nahum pokazuje, że pycha i przemoc prowadzą do upadku. Psalm przypomina, że Bóg jest Panem życia i sądu. Ewangelia pokazuje drogę ocalenia: zaprzeć się siebie, wziąć swój krzyż i iść za Jezusem. To nie jest droga łatwa, ale jest prawdziwa. To nie jest droga efektowna, ale prowadzi do życia. To nie jest droga szukania siebie, ale odnalezienia siebie w Bogu. Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie, abym zobaczył, co we mnie jest jeszcze „miastem krwawym” — miejscem pychy, krzywdy, kłamstwa i walki o siebie. Zaprasza mnie, abym nie bał się sądu Boga, ale pozwolił Mu oczyścić serce. Zaprasza mnie, abym nie uciekał od krzyża codziennej wierności. Abym nie pytał tylko: co zyskam?, ale: czy nie tracę duszy? Bo największą tragedią człowieka nie jest stracić coś zewnętrznego. Największą tragedią jest stracić duszę. A największą mądrością jest tak iść za Jezusem, aby nawet przez krzyż dojść do życia.
Modlitwa
Panie Jezu, dziękuję Ci za Słowo, które nie pozwala mi żyć w złudzeniu. Pokaż mi wszystko, co we mnie jest pychą, kłamstwem, przemocą słowa i szukaniem siebie. Naucz mnie zaprzeć się tego, co oddala mnie od Ciebie. Pomóż mi wziąć mój codzienny krzyż nie z goryczą, ale z wiarą. Nie pozwól mi zdobywać świata kosztem duszy. Daj mi serce wierne, które bardziej pragnie Ciebie niż własnej wygody, i prowadź mnie drogą krzyża ku życiu. Amen.