Poniedziałek, 11 maja 2026 r.

Poniedziałek, 11 maja – Dz 16, 11–15 | Ps 149 | J 15, 26 – 16, 4a
Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie bardzo delikatnie do jednego miejsca: otwartego serca. W pierwszym czytaniu spotykam Lidię. Niby krótka scena, a jednak coś bardzo głębokiego się w niej dzieje. Słucha Pawła… i nagle pojawia się zdanie, które mnie zatrzymuje: „Pan otworzył jej serce.” To nie jest tylko jej decyzja. To nie jest tylko „zrozumienie”. To Bóg działa pierwszy.

I zaczynam się zastanawiać: czy ja pozwalam Bogu otwierać moje serce? Czy raczej wszystko filtruję przez swoje schematy, swoje przekonania, swoje „wiem lepiej”? Lidia słucha – i odpowiada konkretnie. Przyjmuje chrzest, zaprasza do swojego domu. Jej wiara od razu staje się czynem, gościnnością, otwartością na innych. Psalm pięknie to podkreśla: „Pan w swoim ludzie upodobał sobie.” Czyli Bóg naprawdę cieszy się człowiekiem, który Mu ufa. Nie szuka idealnych – szuka otwartych. Ewangelia prowadzi mnie dalej. Jezus mówi o Duchu Świętym: „Duch Prawdy będzie świadczył o Mnie.” I dodaje, że także my mamy dawać świadectwo.

To mnie trochę zatrzymuje. Bo świadectwo nie zawsze oznacza wielkie słowa. Czasem to po prostu sposób życia. To, jak reaguję, jak traktuję innych, jak przeżywam trudności. Jezus uprzedza też, że to nie zawsze będzie łatwe. Że mogą pojawić się niezrozumienie, sprzeciw. I tu wracam do początku – do Lidii. Ona nie analizuje wszystkiego w nieskończoność. Ona otwiera się i idzie za tym, co Bóg w niej porusza. Może właśnie tego dziś potrzebuję:
–mniej zamykania się w sobie,
–mniej kontrolowania wszystkiego,
–więcej zaufania, że Bóg działa pierwszy.
Bo wiara zaczyna się nie od mojego wysiłku, ale od tego, że Bóg dotyka serca.

Na koniec modlitwa:
„Panie, otwieraj moje serce tak jak serce Lidii. Ucz mnie słuchać i odpowiadać konkretnie, nie odkładając wszystkiego na później. I daj mi odwagę świadczyć o Tobie – nie tylko słowami, ale całym moim życiem.”