Oz 2, 16. 17b-18. 21-22 | Ps 145 (144) | Mt 9, 18-26
Dzisiejsze Słowo prowadzi mnie do doświadczenia Boga, który nie przestaje walczyć o serce człowieka. Nie walczy przemocą. Nie zmusza. Nie upokarza. On przyciąga miłością.
Przez proroka Ozeasza Bóg mówi: „Zwabię ją i wyprowadzę na pustynię, i przemówię do jej serca.”
To zdanie bardzo mnie zatrzymuje.
Bóg nie mówi: ukarzę, odrzucę, zapomnę. Mówi: przemówię do serca.
To pokazuje mi, jaki naprawdę jest Pan. On zna moje niewierności, moje rozproszenia, moje powroty do starych przyzwyczajeń, a jednak nie rezygnuje ze mnie.
Pustynia w Biblii nie jest tylko miejscem trudnym. Jest miejscem ogołocenia, ciszy i prawdy. Tam człowiek nie może już zagłuszać Boga hałasem codzienności. Tam zostaje sam ze swoim sercem.
I myślę, że czasem także ja potrzebuję takiej pustyni.
Potrzebuję ciszy, aby usłyszeć Boga.
Potrzebuję oderwania od pośpiechu, aby zobaczyć, co naprawdę dzieje się w moim sercu.
Potrzebuję zatrzymania, aby przestać udawać przed sobą i przed Panem.
Bóg mówi dalej:
„Poślubię cię sobie na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo, przez miłość i miłosierdzie.”
To są słowa niezwykłej czułości.
Bóg nie chce ze mną relacji powierzchownej, opartej tylko na obowiązku. On pragnie przymierza. Pragnie więzi. Pragnie miłości.
Pytam dziś samego siebie:
Czy moja wiara jest naprawdę odpowiedzią miłości?
Czy modlę się tylko dlatego, że trzeba?
Czy moje serce naprawdę tęskni za Bogiem?
Psalm odpowiada na tę Bożą miłość słowami: „Pan jest łaskawy i pełen miłosierdzia.” Jak bardzo potrzebuję tej prawdy.
Bo często łatwiej mi pamiętać o własnych grzechach niż o Bożej cierpliwości.
Łatwiej zatrzymać się na tym, co we mnie słabe, niż uwierzyć, że Bóg nadal mnie kocha.
A Psalm przypomina: Pan jest łaskawy. Pan jest miłosierny. Pan jest dobry dla wszystkich.
To nie znaczy, że Bóg lekceważy grzech.
To znaczy, że Jego miłosierdzie jest większe niż moja niewierność.
W dzisiejsze wspomnienie bł. Marii Teresy Ledóchowskiej te słowa nabierają szczególnego znaczenia. Ona zrozumiała, że miłość Boga nie może zostać zatrzymana tylko dla siebie. Jeśli Bóg naprawdę przemawia do mojego serca, to moje serce powinno stać się misyjne.
Błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska oddała swoje życie sprawie misji. Nie głosiła Ewangelii tylko przez wielkie podróże, ale przez modlitwę, słowo, pióro, organizowanie pomocy i budzenie odpowiedzialności za tych, którzy jeszcze nie poznali Chrystusa.
To mnie bardzo porusza.
Bo pokazuje, że misja zaczyna się tam, gdzie człowiek naprawdę przejął się losem drugiego.
Nie każdy pojedzie na krańce świata. Ale każdy może mieć serce większe niż własne sprawy.
Każdy może modlić się za misjonarzy.
Każdy może wspierać tych, którzy głoszą Ewangelię.
Każdy może nieść Chrystusa tam, gdzie żyje.
Ewangelia pokazuje dwa spotkania z Jezusem. Najpierw przychodzi przełożony synagogi, który prosi o życie dla swojej córki. Potem kobieta cierpiąca od dwunastu lat dotyka płaszcza Jezusa, wierząc, że wystarczy ten jeden gest, aby została uzdrowiona.
W obu historiach widzę wiarę, która nie zatrzymuje się na bezradności.
Ojciec nie mówi: już za późno.
Kobieta nie mówi: już nic się nie zmieni.
Oboje przychodzą do Jezusa. To bardzo ważne.
Bo ja także noszę w sobie sprawy, które czasem wydają się beznadziejne.
Są rany, które długo się nie goją.
Są lęki, które wracają.
Są grzechy, które upokarzają.
Są sytuacje, w których po ludzku nie widzę rozwiązania.
A jednak dzisiejsza Ewangelia mówi mi: przyjdź do Jezusa.
Kobieta myśli: „Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa.” Jak wielka jest jej wiara. Nie potrzebuje wielu słów. Nie tłumaczy wszystkiego. Po prostu ufa.
A Jezus mówi: „Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła.” Chciałbym dziś usłyszeć te słowa osobiście. Ufaj.
Nie wszystko jest stracone.
Nie jesteś sam.
Twoja rana nie jest większa od Mojej miłości.
Potem Jezus wchodzi do domu Jaira. Ludzie mówią już o śmierci. Dla nich wszystko się skończyło. A Jezus bierze dziewczynkę za rękę i przywraca ją do życia. To daje mi ogromną nadzieję.
Tam, gdzie człowiek widzi koniec, Bóg może rozpocząć nowe życie.
Tam, gdzie ja widzę ruinę, On może odbudować.
Tam, gdzie ja widzę martwotę, On może powiedzieć: wstań.
Dzisiejsze Słowo i przykład bł. Marii Teresy Ledóchowskiej zapraszają mnie, abym nie zamykał wiary tylko w sobie.
Bóg przemawia do mojego serca, ale chce także przeze mnie dotknąć serc innych ludzi.
Jeśli sam doświadczam miłosierdzia, mam stawać się świadkiem miłosierdzia.
Jeśli sam zostałem podniesiony, mam pomagać podnosić innych.
Jeśli sam usłyszałem Ewangelię, mam troszczyć się o tych, którzy jej jeszcze nie znają albo już o niej zapomnieli.
Dzisiejsze Słowo zaprasza mnie:
abym pozwolił Bogu przemawiać do mojego serca,
abym nie bał się pustyni, ciszy i prawdy o sobie,
abym ufał Jezusowi także wtedy, gdy po ludzku nie widzę nadziei,
abym wierzył, że On może uzdrowić moje rany i podnieść to, co we mnie obumarło,
i abym uczył się od bł. Marii Teresy Ledóchowskiej serca misyjnego, które nie żyje tylko dla siebie.
Bo wiara naprawdę żywa zawsze staje się darem dla innych.
Modlitwa
Panie Jezu, dziękuję Ci, że nie rezygnujesz z mojego serca. Dziękuję, że przemawiasz do mnie z miłością, nawet wtedy, gdy jestem słaby, rozproszony i niewierny. Ulecz moje rany, podnieś to, co we mnie obumarło, i naucz mnie ufać Tobie tak jak kobieta z Ewangelii. Przez wstawiennictwo bł. Marii Teresy Ledóchowskiej daj mi serce misyjne, otwarte na ludzi i gotowe nieść Twoją miłość tam, gdzie jestem. Amen.
Wyświetl mniej